میعاد و ریرا

مثل دانه گندم مثل ابر پر باران

مثل خنده رودی مثل نغمه یاران

مثل چشمه شیرینی چون بهار می خندی

مثل باغ پر باری عین دشت گلباران

بگو چی شد که قلبت

                            خالی شد از حضورم

بگو باهات چه کردم

                            که می شکنی غرورم

بگو چی بود گناهم

                            چی بوده اشتباهم

که اینجوری گذشتی

                            از من و از نگاهم

کاشکی دلت سنگ نبود

                            دلم برات تنگ نبود

کاشکی توی قلب تو

                            این همه نیرنگ نبود

کاشکی منم بد بودم

                            تو عاشقی سرد بودم

کاشکی توی عاشقی

                            مثل تو نامرد بودم

گلهای شعرت پرده از پاییز برداشت

یک راز آبی بود آن اوج نگاهت

عطر اقاقی از نفسهایت سخن داشت

بید ها روی سرمان مجنون می شوند

    دل به دلدادگیهایمان می سپاریم

      دل به واپسین آرزوهای دیرین

شب به هماغوشی دل و دستمان می رود

       و عشق روی جاده نگاهمان اسب می تاراند

نارنجی نارنجها

و تو که برای همیشه با منی......

وقتی نا امید شدی به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی.

وقتی پر از سکوت شدی به یاد بیار کسی رو که به صدات محتاجه.

وقتی دلت خواست از غصه بشکنه به یادبیار کسی رو که تو دلت یه کلبه ساخته.

وقتی چشمات تهی از تصویر شد به یاد بیار کسی رو که حتی تو عکسش هم بهت لبخند می زنه.

وقتی به انگشتات نگاه کردی به یاد بیار کسی رو که دستای ظریفش لای انگشتات گم می شد.

وقتی شونه هات خسته شد به یاد بیار کسی رو که هق هق گریه اش شونه هات رو می لرزوند.

وهمیشه یادت باشه که:         همیشه در قلب منی 

من با تو پیر می شوم

          بی آنکه لحظه ای عاشقی ات کرده باشم

سهم من این است.

من به بوییدن گلهایی که نیستند عادت کرده ام

من به فراموشی عشقهای کهنه خو گرفته ام

و خوب می دانم معنای در خود گریستن چیست؟

فردا دوباره امروز من.

تو گم شده ای

   و در هیچ کجای دنیا نمی توانم بجویمت

        تو از خود منی

                 و با من .

                  تو مثل منی.

آه نباید بگریم....

من همیشه بهانه هارا دوست دارم